Wanneer we van Salamanca naar Sevilla rijden, willen we even lunchen in Cáceres, Extremadura. Mijn ouders waren er een paar maanden eerder en zij waren dolenthousiast over deze UNESCO-stad in Extremadura. Wat is onze indruk?
Het is 13 uur en muisstil op straat. De stratenveger die we passeren reageert niet op ons ‘adiós’. Wat vreemd, in Salamanca was iedereen zo vriendelijk en open. Dan lopen we onder de boog door en staan we op Plaza Mayor. Dat is een totaal andere Plaza Mayor dan in Salamanca. Een flink plein hoor, met hele oude herenhuizen, mooie gevels. Het stadhuis natuurlijk, wat fonteinstraaltjes en een stuk of vier terrasjes. Laten we daar even gaan zitten en landen.
De vrouwen
Hier is het in ieder geval niet uitgestorven. Er is nog één tafeltje vrij. Naast ons zit een groep 70+ vrouwen heel hard te kletsen. Vooral te roddelen en commentaar te leveren. Een sacherijnige ober komt naar ons toe. Ik hoop dat hij even een doekje over ons plakkerige tafeltje haalt, maar nee. Hij oogt gestrest en loopt snel terug naar binnen om de menukaarten te halen.
De mannen
We kijken om ons heen. Aan de tafel achter ons zit een groep 70+ mannen lekker te keuvelen onder het genot van een biertje. Ze horen bij de vrouwen naast ons, zo begrijpen we even later, maar zoals je vaak in Spanje ziet, kletst die generatie het liefst met mensen van hun eigen geslacht. In ieder dorpje zie je dat tafereel: mannen keuvelen op een bankje, vrouwen staan hard te praten met elkaar op het kerkplein of voor de ingang van de supermarkt (dorpswinkel).
Met een smak worden de borden op tafel gezet. De friet van Ferry is slap en koud, zijn hamburgeresa is wel te doen. Mijn tortilla smaakt wat flauw, maar ach, we hebben geen zin om te klagen.
Een bruidspaar
Weer treffen we het: er komt een bruidspaar (met gezelschap) aangewandeld van rechts. Het paar wordt even op de foto gezet voor de foeilelijke CACERES letters vlak voor ons. Niet zo modern en strak zoals in Amsterdam en vele andere steden. Of mooi van buxus, zoals in Vitoria-Gasteiz. Nee, deze letters zijn smoezelig en lijken zo uit een Ikea ballenbak te zijn weggepukt. Maar goed, het bruidspaar vindt het prima. Het gezelschap loopt verder, richting het stadhuis schuin aan de overkant. Ook daar worden wat foto’s gemaakt. Dan lopen ze de trappen op en verdwijnen uit ons zicht.
Het decor uit Game of Thrones
Ik wil ook even die trappen op, want ik herken het decor van King’s Landing uit Game of Thrones. En wij strepen iedere vakantie een paar filmsets van onze favoriete serie af. Zie ook dit blog: 5 Indrukwekkende Game of Thrones routes door Spanje. Nadat we hebben betaald voor de lunch, steken we het plein over en lopen we trappen op.
Ineens lijkt het of we in de middeleeuwen zijn beland. Stadsmuren en gebouwen uit de 12e eeuw. Wederom wat droefgeestig. Er hangt gewoon een grimmige sfeer, ik verbeeld het me niet. Manlief ervaart het net zo. De mensen stralen ook niet, ze kijken dof uit hun ogen. Toch wandelen we een stukje verder om meer indrukken op te doen en ik herken de gebouwen en straatjes van de foto’s van mijn ouders. Het doet me een beetje denken aan de Netflixserie La Catedral del Mar.
Ooit was het een rijke stad
Cáceres maakt beslist geen levendige of mondaine indruk op ons. Terwijl het echt een hele rijke stad is geweest, zo lees je in dit blog: Renaissance-Unesco-stad Cáceres. Maar ach, wie weet ligt het aan het weer, het is bewolkt. Of aan de dag, het is maandag vandaag. We weten het niet. Twee uurtjes is ook te kort om een goede indruk te krijgen natuurlijk.
We kijken nog één keer om ons heen en wandelen dan door de stille straatjes terug naar de auto. “Vamos a Sevilla!” roept Ferry vrolijk als hij de motor start.