Wat wij zoal doen in Vinaròs?

Door onze correspondent Patrick Cornelius – 
Twee keer per jaar proberen mijn vriendin Marlies en ik naar Spanje op vakantie te gaan. Dit jaar gingen we eind februari naar Mallorca, zie mijn vorige blog. En in het hoogseizoen gingen we weer naar Vinaròs, inmiddels onze vaste bestemming. Even ons dagelijkse leven, waarin van alles ‘moet’, loslaten en wat rust aan mijn hoofd.

Is Vinaròs een plaats waar je je kunt onderdompelen in de rijke historie van Spanje? Waar je adem stokt van de prachtige architectuur? Waar je jezelf kunt kwijtraken in de beeldschone natuur? Nope; niets van dat alles. Het is eigenlijk gewoon een klein dorp aan de kust, waar het toerisme nog een beetje in de kinderschoenen staat. Gelukkig. In tegenstelling tot bestemmingen als Blanes, Torremolinos of Benidorm geen torenhoge hotels, geen clubs of discotheken om onze losbandige jeugd gedurende 10 dagen te vermaken en geen uitgaanscentrum waarin je gestalked wordt door ‘pluggers’ en bevallige meisjes met kleurige folders die je proberen binnen te lokken in peperdure clubs.

Met de auto of het vliegtuig?
Maar, voordat we konden genieten van het gebrek aan al dit schoons, moesten we nog wel wat drempels nemen. Normaliter gaan we namelijk met de auto, want de reis naar Spanje telt even zwaar mee in het vakantiegevoel dan het daar aanwezig zijn. Helaas was de auto die wij hiervoor bestemd hadden niet gereed. Dat risico loop je als je anderhalve week voor vertrek een andere, goed gebruikte auto koopt.

De mondmasker-attitude
Dan maar vliegen. En dat is in deze tijd van corona een avontuur op zichzelf geworden. Vanaf het betreden van het vliegveld Eindhoven, tot in de huurauto op Barcelona airport moet je namelijk een mondmasker dragen. Nou, aangezien met name onze Aziatische wereldgenoten dit al jaren doen, kan het nooit moeilijk zijn, dachten wij. Dat viel tegen, want je krijgt toch af en toe een benauwend gevoel en je hebt toch het idee dat ‘iedereen’ ziet dat jij voor het eerst van je leven een mondmasker draagt en het nog verkeerd doet ook; voor zover mogelijk en het is mogelijk! Ondanks je nonchalante en quasi ontspannen ‘ik-draag-altijd-een-mondmasker’ attitude.

Voor de Spanjaarden vanzelfsprekend
Op de plaats van bestemming werd het al gewoner, want iedereen in het Spaanse kustplaatsje bleek zich aan deze regel te houden. Kinderen en ouderen werden nog een beetje ontzien, mede gezien de hoge temperatuur van 32 graden gemiddeld. Maar de vanzelfsprekendheid waarmee de Spanjaarden zich aan de regels houden, was voor ons geruststellend en maakte het leven een stuk makkelijker.

Geen hip en modern appartement
In Vinaròs hadden we een appartement gehuurd, zoals gebruikelijk. Maar dat is geen unit in een commercieel appartementencomplex. Waar wij meestal zitten, zijn gewoon woonhuizen of appartementen die door makelaars als vakantiewoningen worden verhuurd. Het ziet er niet hip uit, kent geen roomservice en is niet voorzien van allerlei moderne elektronische gemakken die je in een echt appartementencomplex mag verwachten. Zoals WIFI. Soms heb je geluk, soms niet.

Wél airco deze keer
Dit appartement op de tweede etage midden in het dorp had wel een aantal luxe voorzieningen, zoals een televisie, magnetron en vooral airco. Daar hadden we natuurlijk vooraf op geselecteerd, omdat we in onze onoplettendheid een aantal malen in appartementen terecht waren gekomen waar geen airco was. En dat slaapt in mijn geval erg slecht.

Wat doe je zoal in Vinaròs?
Wat hebben we daar in die 10 dagen dan gedaan als er ‘niks’ is? Niks, dus. Uitrusten van het ‘ik-moet’ leven in Nederland, aan het strand liggen (30 meter lopen, dus je moet wel een ijzeren wil hebben), op een van de vele terrasjes bij de restaurantjes zitten en eten. Veel eten.

Vijf keer per dag eten
Marlies, als half-Spaanse, kent het eet-ritme van Spanje als geen ander en dat betekent dus zo’n vijf keer per dag eten. Hoeft niet altijd veel te zijn, maar er zit een patroon in, wat rond 22:00 uur ’s-avonds afgesloten wordt met een diner.

In Vinaròs spreekt iedereen gewoon Spaans
En dat is de manier waarop wij graag vakantie vieren in Spanje. Gewoon in het ritme van het leven daar mee gaan. ‘Morgen’ is een heel eind weg en er is geen bewijs dat ‘morgen’ überhaupt komt. In Vinaròs spreekt iedereen gewoon Spaans. Geen toeristen-Nederlands of half-om-half Engels. De menukaarten zijn – uitzonderingen daargelaten – ook gewoon Spaans, want het gros van de toeristen of bezoekers van de horeca zijn of Spanjaarden of lokale mensen die ’s avonds met abuela aan de arm gaan flaneren over de boulevard en met het hele gezin gaan genieten van een eenvoudige doch voedzame maaltijd.

Het ritme van het Spaanse leven volgen
Wellicht zijn wij wat afwijkende Spanje-liefhebbers. Wij bezoeken zelden of nooit de culturele schatten die Spanje rijk is en dat is, denk ik, toch een beetje een gemis. Eigenlijk moeten we dat wel gaan doen. Het enige wat wij doen is ons onderdompelen in het Spaanse levensritme van alledag. Daar kunnen we op onze manier van genieten; het geslenter door het stadje, even wat drinken op een willekeurig terrasje waar voetbal wordt gekeken. Shoppen bij de lokale Spar, Supermercado of – als we eens luxe en decadent willen doen – bij de Carrefour. Overigens komen we dan meestal weer thuis met nog meer eten, want al die andere prullen kunnen we in Nederland ook gewoon krijgen.

Eindelijk kom ik tot rust
De eerste dagen in Spanje loop ik meestal nog te stuiteren, omdat Nederland nog niet echt uit mijn lijf en hoofd is. Maar daarna: rust, heerlijk. Ik kan de politieke discussies niet volgen, niemand die in mijn hoofd roept wat ik allemaal nog moet doen en ik kan eindelijk de slaap krijgen die ik in Nederland ontbeer.

Marlies is weer ‘thuis’
En Marlies? Die bloeit helemaal op als ze ‘thuis’ is. Ratelt er vrolijk op los met de Spaanse winkelbedienden, horecapersoneel en willekeurige mensen op straat als daar aanleiding toe is. Ze wijst mij op de specifieke eet- en andere gewoonten in Spanje, waar ik dan desgewenst gewoon van af kan wijken, omdat niks moet. Ondertussen pik ik weer wat Spaanse woordjes en zinnetjes op en amuseer ik met het luisteren naar het Spaanse gekwetter om me heen. Marlies voert het woord en ik blijf op de achtergrond en kijk naar de dynamiek van de gesprekken.

Volgend jaar weer
We nodigen een Afrikaanse mevrouw, die heel de dag probeert prullen te verkopen, uit aan onze tafel, geven haar wat te drinken en zijn geïnteresseerd in haar (levens)verhaal. Mooie momenten. Ondanks het feit dat we er ‘niks’ doen, gaan we volgend jaar toch weer. Dan hopelijk weer met de auto en zonder corona. Hasta luego!

0 thoughts on “Wat wij zoal doen in Vinaròs?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *