Verdwalen in de muurverhalen van Valencia

Door onze correspondent Katrín Gudmundsson

De jongen heeft een zwarte Adidasbroek aan, een blauw jack en een zwarte capuchon op. Hij zit gehurkt op de grond, zijn handen bedekken zijn gezicht. Het is niet duidelijk of hij huilt, maar zijn wanhoop is voelbaar. Hij is een onderdeel van een ‘piece’ of ‘master piece’ zoals ze dat noemen in de graffitiwereld. Rechts zie ik aan de kleren waarschijnlijk dezelfde jongen, zijn gezicht is zichtbaar, maar zijn ogen zijn naar beneden afgewend. Het raakt.

El Carmen
Lopend door Valencia ontkom je er niet aan, sommige wijken staan er vol mee. Hele kunstwerken of kleine muurverhalen, zoals ik ze noem. Vooral de oudste wijk van Valencia, El Carmen. Een gezellige en levendige wijk met allerlei eettentjes en kleine winkeltjes in verschillende steegjes. Het is inmiddels ook een vervallen wijk met vele bouwvallen, half instortende gebouwen en tentjes die te koop of leeg staan. Het heeft iets weemoedigs. Lang geleden was ik hier samen met mijn dochter en vriendinnen. Van best veel tentjes zijn de deuren nu gesloten, dan wel niet tijdelijk in verband met Covid. Corona heeft ook hier huisgehouden, dat is wel duidelijk.

Destijds liepen wij zomaar laat op de avond een geweldig restaurant binnen: IO. De deuren van deze tent gingen pas om 22.30 open en toch bleven we er die vakantie terugkomen, zittend tussen veel Spaans gebabbel. Het eten was zo lekker en het wachten of reserveren was het meer dan waard, net als het eten op het mega late tijdstip voor ons. Het visitekaartje bleef jaren tussen mijn spullen slingeren en dook zo nu en dan weer op.

Heeft het de Covid-periode overleefd?
Nu tijdens het wandelen en fietsen door Valencia zie ik het restaurant opdoemen. Zou het nog open zijn? Heeft het de Covid-periode overleefd? Ja, gelukkig! De deuren gaan nu om 20.30 open, maar niet meer alle dagen. Wat is het heerlijk om hier weer te zitten en vooral te genieten van de heerlijke gerechten. Het is overigens wel een uitdaging om na de zwarte Aioli je tanden weer wit te krijgen voor vertrek. Maar IO is absoluut, in al die jaren onveranderd, de moeite waard.

Ook hij doet zijn best om te overleven
Een oudere man loopt voorbij met een bosje rozen, hij gaat van tafeltje naar tafeltje. Ook wij zeggen: ‘No, gracias.’ Ik kijk de man na, terwijl hij weer vertrekt. Een van de serveersters klopt hem bemoedigend op zijn schouder en zegt iets vriendelijks tegen hem. Het raakt mij enorm, terwijl ik mij verplaats in deze oude man. Ik vind het stom dat ik niet een van zijn bloemen gekocht heb. Ik schaam mij voor mijn ongeïnteresseerdheid. Ook hij doet zijn best om te overleven, net als de violist op de hoek en net als de zeer oude vrouw die op haar kartonnetje zit langs de weg.

Ik neem mij voor om mensen echt te zien
Later zien we de man zijn fiets ophalen, nog altijd met zijn bosje rozen per stuk verpakt. Wij zijn inmiddels bijna klaar met eten. Roy staat op, roept en wenkt hem. De man draait zich met een grote glimlach om van zijn fiets. Roy koopt één roos en vraagt geen wisselgeld. De blijheid van de man is onbetaalbaar. Ik zeg niet dat wij dit altijd kunnen doen, maar ik neem mij voor om mensen te zien, echt te zien en niet meer gedachteloos weg te wimpelen. En natuurlijk daar waar kan te steunen in hun bestaan, want delen is zoveel fijner.

Het is zo oud als de weg naar Rome
Graffiti maakt veel los wanneer je er de tijd voor neemt. Het is zo oud als de weg naar Rome. De Romeinen krasten of schreven ook van alles op muren, vooral politieke boodschappen. Een leuk idee vind ik dat. Ik vond het ook zo leuk om het zelf te zien in Rome (schijnt ook in Pompeï te zien overigens). Het woord graffiti komt uit het Italiaans en betekent ingekraste tekening. De vervallen wijk El Carmen in Valencia is bezaaid met de mooiste graffiti, ook wel Street Art genoemd.

Naar sommige muurschilderingen kan ik uren kijken
Het vertelt een verhaal van wanhoop, woede, lust, politieke onvrede, hoop en liefde. Dat is wel te zien. De muur beschilderd met een zee, waarbij twee armen een kind omhooghouden. Het water staat haar niet meer aan de lippen, zoals de uitdrukking, maar het water zwelgt ook haar toekomst op.

Naar sommige muurschilderingen kan ik uren kijken en steeds weer iets nieuws of een diepere laag ontdekken. De hoeveelheid huilende ogen is overigens opvallend. Maar gelukkig kun je ook lachen om een aantal graffitiwerken, zoals de man in goed gezelschap (of is het in een goed gesprek met zichzelf). Valencia is een heerlijke stad om in te dwalen en verdwalen in alle muurverhalen.

Wil je meer weten over onze correspondent Katrín Gudmundsson? Kijk dan op haar website Droom Durf Doe.

0 thoughts on “Verdwalen in de muurverhalen van Valencia”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *