Valencia – de ideale combinatie van stad en strand

In slechts twee uurtjes vliegt de Transavia-piloot ons van Eindhoven naar Valencia. De Spaanse taxichauffeur brabbelt erop los; we begrijpen er de helft van, wat direct ons goede voornemen bevestigt om na de vakantie echt Spaans te gaan leren.

 

Hij zet ons keurig af voor hotel El Gabo. Terwijl we snel onze kleine en eenvoudige hotelkamer observeren, drukt Ferry op het knopje van de elektrische rolluiken die dit hok verduisteren. Dan wordt ons de adem ontnomen door het waanzinnige uitzicht. We hebben gewoon een room with a view. Ferry opent snel het raam voor de nodige frisse lucht. En ja hoor, we ruiken en zien de zee.

 

Bier en hamburguesa
Slippertjes aan en in een paar stappen liggen we op een strandbedje onder de rieten parasol. We zuchten eens diep: “Dit hebben we wel verdiend he schat?” Ja, dat hebben we zeker verdiend. We zeggen het deze vakantie nog heel vaak tegen elkaar, als een soort onderbouwing en bewustwording, voor het harde werken. En wat een verrukkelijk strand! Spierwit zand, rieten parasolletjes, kleine strandtentjes en prima ligbedjes. Met achter ons de boulevard waar we lekker gaan eten. Want mijn lief wil nu eerst een grote bier met een hamburguesa, het is tenslotte al 15 uur. 

 

Op de fiets door Valencia
Na twee dagen strand, flaneren over de boulevard van Playa de las Arenas, veel mojito’s, tapa’s en paella’s, besluiten we om de oude binnenstad van Valencia op de fiets te gaan verkennen.

 

Knettergek natuurlijk, want het is 38 graden en Ferry heeft al twintig jaar niet meer gefietst (hij haat fietsen), maar ik heb hem overtuigd. Vanaf ons hotel aan het strand blijkt het nog een hele rit te zijn naar de oude binnenstad, zo’n 10 km. Maar de fietspaden zijn voortreffelijk, bijna het niveau van Nederland. 

 

Zuid-Amerikaanse folklore 
Genietend van de prachtige pleintjes, winkelstraten en de vele kerken, horen we ineens een heleboel getrommel. Snel fietsen we op het geluid af en we belanden midden in een stoet van Zuid-Amerikaanse folklore. We parkeren de fietsen en ik ben Ferry met zijn fotocamera direct kwijt. Ook ik kijk mijn ogen uit. Een soort zomercarnaval zonder praalwagens, maar dansende en muziek makende Peruanen, Brazilianen, Bolivianen, Argentijnen, enz. komen voorbij. In de meest kleurrijke klederdracht die ik ooit heb gezien. Ze dansen allemaal hun eigen culturele ritme.

 

Valenciaanse bruiloft
Nadat we twee uur lang hebben genoten van dit schouwspel en een Nestea (Icetea kennen ze in Spanje niet), wandelen we verder met de fiets aan de hand. Wat een heerlijke stad, wat een relaxte sfeer. En we boffen, want we zien ook nog een bruiloftsgezelschap – op en top gekleed, vooral de dames – voor een klein kerkje aan een pittoresk pleintje.

 

Een soort Vondelpark
Op de terugweg nemen we een andere route, namelijk door het 7-kilometer lange Turia park dat dwars door Valencia slingert. Een soort Vondelpark. Een prachtige fietsroute die leidt langs de architectonische hoogstandjes la Ciudad de las Artes y las Ciencias. In de gebouwen zitten musea die we graag een andere keer uitgebreid willen bezoeken. Nu genieten we van de prachtige waterpartijen, het uitzicht en geven we onze billen (zadelpijn) even rust.

 

Mojito
Rond Spaanse etenstijd, 22:00 uur, arriveren we weer op onze favoriete boulevard waar we met mojito’s proosten op deze heerlijke dag. En wat ben ik trots op de fietsprestaties van Ferry. Hij is het nog niet verleerd.

Lees ook: Valencia – 7 Tips voor een stedentrip
0 thoughts on “Valencia – de ideale combinatie van stad en strand”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *