Nosotros estamos en Vinarós

In de provincie Castellón tussen Valencia en Barcelona ligt Vinaròs. Dit stadje is zeer geliefd bij strandliefhebbers, heeft een actieve vissershaven en staat bekend om zijn heerlijke gamba’s. Je proeft hier de sfeer van de Mediterraan! Onze vrienden Patrick en Marlies komen hier vrijwel ieder jaar voor de nodige ontspanning. Een heerlijk en eerlijk blog van deze twee Spanjeliefhebbers.

Door: Patrick Cornelius


Na een gespannen periode of het door corona al dan niet toch door zou gaan, konden we gelukkig op 29 juli ’s nachts afreizen naar ons geliefde Spanje. Vinarós, alweer, dus – afgezien van de reis – weinig avontuurlijk maar heel vertrouwd. Ooit min of meer noodgedwongen terechtgekomen, omdat we in de vroegere woonplaats van Marlies (Benicarlo) niks konden vinden. En sindsdien zo’n beetje onze vaste stek. Althans, we beginnen daar met zoeken en vinden we niks, dan wijken we alsnog weer uit naar een ander dorpje.

Spookrijder
De reis was deze keer behoorlijk avontuurlijk, want in Wallonië werden we voor het eerst getrakteerd op een echte spookrijder. We zagen voor ons auto’s alle richtingen op schieten en in eerste instantie dachten we dat er iets op de weg lag. Maar de lichten van een tegenligger kwamen wat dreigend recht op ons af en na een ontwijkingsmanouvre naar rechts zagen we op onze zojuist verlaten rijbaan een auto langs schieten. Met een ‘WTF’ en het hart in de keel vervolgden we onze reis, in het besef dat we zojuist een heel ongelukkig lot waren ontlopen.

Later, in Frankrijk, ontmoetten we Nederlanders die na een babbeltje over onze BMW’s dezelfde spookrijder op twee auto’s hadden zien knallen. Ze hebben deze dronken bestuurder en een paar van zijn slachtoffers nog uit de auto’s gered, voordat ze hun reis vervolgden. Dat was een goed begin van de reis dus, maar verder verliep alles weer gladjes. De ‘zwarte zaterdag’ waren we mooi voor en voor ons zagen we vooral (bijna) lege wegen.

Tijd zat
Wederom veel te vroeg in Spanje, maar wie deert dat. Vanaf de grens is het nog zo’n drie uur rijden waar we dan ook zo’n vijf uur over gedaan hebben. Tijd zat!

Watermanagementproject
In Vinarós is ten opzichte van vorig jaar veel veranderd. Ze zijn hier in ieder geval hard aan het werk om voor een betere afwatering te zorgen, want sinds een aantal jaren wordt de regio geteisterd door voor ons zo bekende natuurverschijnselen: veel regen en zelfs sneeuw. Jammergenoeg lijkt het wel op z’n Spaans te gaan, want het ziet er nogal onafgemaakt uit allemaal. Ik denk dat ze voor deze klus beter onze koning Willem-Alexander kunnen inhuren; waarschijnlijk komt het met het watermanagement dan wel goed.

Het appartement
Het appartement waar we twee weken verblijven is boven verwachting mooi, schoon en nieuw. Voorzien van alle mogelijke luxe die een mens zich maar kan wensen. En een eigenaresse die ons niet alleen tot op detail heeft uitgelegd wat en waar de slaap- c.q. badkamer was, maar ons ook graag vertelde over de oorsprong en historie van elk washandje en badlaken. We waren mannelijke eigenaren gewend, die hun introductie beperkten tot: badkamer, slaapkamer, tv, koelkast, sleutels. Adios.

Bevolkt door Spanjaarden
Het dorp zelf wordt weer voornamelijk bevolkt door Spanjaarden, naar wij hebben begrepen, vooral uit het zuiden en het binnenland. Daar is het op het moment weer zo verschroeiend warm, dat ze massaal naar de kust ‘vluchten’. Het is in de zomer blijkbaar niet zo’n pretje om in een dal-dorpje of stad te verblijven, waar de vergelijking met een kookpan opgaat.

Van moeten naar ontspannen
De eerste twee dagen zitten we nog in de Nederlandse ‘moeten’ modus. We moeten dan van alles, zoals de koelkast vullen, en we zijn nog erg onrustig. De derde dag is dat weer over en zijn we ontspannen en echt vakantie aan het houden. Ik merk het aan mezelf, want waar ik in Nederland gelukkig mag zijn met drie uurtjes slaap, val ik nu in slaap waar ik sta, zit of lig. Heerlijk!

Todo esta escrito en la pared
Om het toch nog een beetje avontuurlijk te maken, zijn we gaan eten op een andere dan gebruikelijke plaza. Daar zagen we een onooglijk restaurantje met een bijna leeg terras met de treffende naam: ‘Far West’. We hebben maar niet geïnformeerd naar de oorsprong van deze veelzeggende naam. Waar andere horecagelegenheden hun best doen om mooie bevallige jongedames in de bediening te zetten, ontvouwde zich voor ons een heel ander tafereel. De eigenaar, zo te zien zijn eigen beste klant, zat pontificaal op het terras met een lichaam inclusief buik waar ik – zonder te overdrijven – minimaal drie keer inpas. En dat is een voorzichtige schatting. De bediening was in handen van een oudere man (ver in de 70) die zich al schuifelend over het terras bewoog. Verder kwam de eigenaar alleen in beweging om zijn zoon – die blijkbaar ook aan het werk was – bij zijn vriendengroep weg te schreeuwen, omdat er of nieuwe klanten waren of er andere administratieve zaken geregeld moesten worden. De bediening werd overgelaten aan de oude man. Een kaart hadden ze niet, want desgevraagd kreeg Marlies te horen: “Todo esta escrito en la pared.” Daar konden we het mee doen. Maar het eten…. heel simpel, maar zo overheerlijk, dat we geen kruimel hebben achtergelaten. De oude man wilde graag vertellen hoe of wat met het eten en was overduidelijk blij met de aandacht die hij van ons (vermoedelijk van Marlies) kreeg.

Roken op de terrassen in Spanje mag voorlopig niet meer, maar voor de vrienden van de eigenaar en zijn zoon werden uitzonderingen gemaakt. Wetgeving op maat, zal ik maar zeggen.

Opbloeien
Ondertussen genieten we weer van het ‘zijn’ in Spanje. Mijn mooie vrouw bloeit weer helemaal op nu ze weer thuis is en ze is mooier dan ooit. Mijn haar heeft zijn grijstint grotendeels verloren en is weer bijna helemaal zwart, zo’n invloed heeft Spanje op ons. Dat laatste kan volgens Marlies overigens ook slechts suggestie zijn, maar wij hebben wat dat betreft ieder onze eigen waarheid. Mijn haar is weer zwart.

Verder met niks doen
Tot zover. We gaan nu weer verder met niks doen, want we zitten hier toch twee weken en halverwege zal ik jullie weer op de hoogte stellen van onze spannende avonturen. Ik zal er zelfs wat foto’s bij doen; zo ver wil zelfs nog gaan!

¡Adios!

0 thoughts on “Nosotros estamos en Vinarós”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *