In mijn vorige blog kon je lezen dat ik dacht dat het dorpsfeest in Santo Domingo de la Calzada (in La Rioja) wel snel ten einde zou lopen. Maar niets was minder waar. Alhoewel de avond eindigde met vuurwerk, was het daarmee nog niet gedaan.
De volgende ochtend
Om kwart voor vier in de ochtend schrik ik wakker. Ik was, na de mooie dag in La Rioja, pardoes in slaap gevallen in mijn eenvoudige hostel in Santo Domingo de la Calzada. Ik had ontdekt dat ik mijn overnachting hier precies tijdens het feest van Santo Domingo zelf, de patroonheilige van het dorp, had geboekt. Wist ik veel.
Goed. Ik schrik wakker. Het duurt even voor ik weet waar ik ben, maar dan dringt het langzaam tot me door. Eenvoudig hostel, vuurwerk, muziek. Potver! Dat komt van het podium bij de kermis. Ze zijn nog bezig daar. Ik lig te draaien in mijn bed. Spanjaarden vind ik leuk, maar nu even niet. Ik moet slapen.
Een biertje om 4:30 uur
Ik geef het feest de tijd tot 04:00 uur. Dan zal de gemeente toch wel besloten hebben dat het welletjes is. Om 04:05 uur realiseer ik me dat het helemaal niet zo klinkt. Dit klinkt nog als gezelligheid en dansen. Ik geef me over. Ik kan me wel gaan ergeren met de dekens over mijn oren, maar ik kan ook even gaan kijken wat ze daar aan het doen zijn. Het is amper tien minuten lopen. Ik trek mijn kleren weer aan, strik mijn schoenen en loop de straat op. Bij het podium aangekomen is het een dolle boel. Een goede band, de kermis draait nog en overal staan mensen te dansen en te zingen. Jong en oud. Samen en door elkaar. Ik bestel een biertje, wrijf de slaap nog even uit mijn ogen en geniet.
Deze man doet de traditie
Het feest blijkt nog door te gaan tot 05:30 uur. Terwijl ik naar mijn hostel loop, hoor ik opeens een trommelaar. Het blijkt dezelfde te zijn die ik eerder die middag (dat was gister, bedenk ik met een glimlach) voor de processie uit had zien lopen. In zijn eentje loopt hij door de straten van de oude stad, roffelend. Achter hem rijdt stapvoets een politieauto. Als bewaking denk ik. Deze man is belangrijk. Deze man doet de traditie. Terwijl het hele dorp net buiten de kern op zijn kop staat, doet deze man wat waarschijnlijk al eeuwen gebeurt in deze nacht: hij roffelt de straten door en eert Santo Domingo.
Café con pelgrims
Om 9 uur word ik wakker en ik heb een beetje haast. Ik moet om 11 uur uit het hostel zijn, wil nog veel spullen naar de auto brengen (die staat tien minuten verderop) en ik heb zin in koffie. Heel veel zin, dus dat moet eerst.
Ik loop naar het plein. Er wordt nog schoongemaakt, maar het eerste barretje is al open. Ik drink een café con leche met een paar pelgrims. De Camino de Santiago loopt letterlijk dwars door het dorp vóór de kathedraal langs. Ik vind het bijzonder om op de weg naar de kathedraal altijd wel een pelgrim te zien lopen.
Er staat weer iets te gebeuren
Terwijl we daar zitten, zie ik dat het dorp langzaamaan weer tot leven komt. Er worden alweer stellages en geluidsinstallaties opgebouwd en hier en daar zie ik dorpelingen in traditionele kledij. Er staat weer iets te gebeuren. Ik besluit snel mijn spullen te pakken en uit te checken. Dan heb ik daarna de tijd om hier nog even rond te hangen.
Hoe je tradities in leven kunt houden
Even later zit ik weer op het plein. Ik hoor in de verte een fanfarebandje aankomen. Ze komen richting de kathedraal. Als ze het plein opmarcheren zie ik mensen het straatje inkijken naar wat er achter het bandje gebeurt. Achter de fanfare aan dansen, springen en zingen een stuk of twintig jongeren. Bier in de hand en overduidelijk niet naar bed geweest vannacht. Ze gingen gewoon de nacht door en verbinden hier, op het plein, de oude tradities aan hún moderne leven. Het mooiste vind ik nog dat zelfs de oudste, traditioneel geklede mannen en vrouwen genieten van het schouwspel. Hier wordt een antwoord gegeven op de vraag hoe je tradities in leven kunt houden.
De deur van de kathedraal is dicht
Langzamerhand loopt het plein voller en voller. De deur van de kathedraal is dicht. Ik heb het even gemist, maar waarschijnlijk is binnen weer een ceremonie gaande. Mensen kijken verwachtingsvol naar de deuren. Aan de zijkant van het plein staat bij de fanfareband een koortje opgesteld.
Een beeld van Santo Domingo
De deuren van de kathedraal gaan open. Mensen stromen naar buiten. Sommigen dragen vlaggen of andere relikwieën. Tenslotte wordt er een troon naar buiten gedragen met daarop een beeld van Santo Domingo. De band start de muziek en het koor begint te zingen.
Plotseling draait de dirigent naar de menigte op het plein. Om me heen begint iedereen te zingen. Ik versta er geen woord van maar het is prachtig. Kippenvel.
Ik besluit het hierbij te laten. Dit feest gaat nog wel duren. Daar hebben ze mij niet voor nodig. Bovendien wil ik door. Op naar het volgende dorp, zo’n 200 kilometer verderop.