Er is maar één manier om La Rioja te bezoeken, lees ik in het boek ‘Baskenland, Rioja & Navarra’ van Emmie Declerck. Zonder haast. Ik heb geen haast. Ik ben op roadtrip. Van San Sebastián naar Málaga in een dag of zeven. De tijd van de wereld dus. Maar ik heb wel keuzes te maken. Ik besluit in Rioja drie dorpen te doen in één dag. In de laatste blijf ik slapen, dan maak ik ook nog wat van het avondleven mee. Dát heb ik geweten. Maar laat ik bij de dag beginnen.
De dag: wijgaarden, wijngaarden en nog eens wijngaarden
De rit naar de eerste stop; het dorpje Haro is fantastisch. Ik ken Spanje nog niet zo goed, wat de hele reden is van deze roadtrip. Baskenland, waar ik vanochtend vandaan kom, is fenomenaal. Wat een landschappen. Ik geniet, en dit is nog pas het begin. Het is grappig hoe het werkt met streken. Op het moment dat ik merk dat het landschap verandert, zie ik een bord dat ik La Rioja inrijd. Opeens zie ik een heuvellandschap. Wijngaarden, wijngaarden en nog eens wijngaarden. Prachtig.
Haro
Als ik Haro binnenkom bedenk ik me dat dit misschien wel een gruwel is voor de échte wijnkenner. Voor mij, voor nu, is het geweldig. Ik ben geen wijnkenner, alleen een liefhebber. Daarnaast vind ik het leuk om wijn te kopen bij een wijnboer langs de weg. Gewoon binnenlopen en kopen wat de boer te bieden heeft. Ik beland nog wel eens in streken waar ik niet precies weet of ik een wijnmakerij zomaar binnen kan lopen. In Haro niet. Haro is een aaneenschakeling van bodega’s. De een nog authentieker dan de ander. En allemaal met een proeverij en winkel. Voor de wijnkenner die op zoek is naar dat ene, nog niet ontdekte pareltje zal het wel hels zijn. Het is altijd al zoeken naar een speld, maar jeetje, wát een hooiberg is dit!
Een flesje voor 49 euro
Ik besluit maar gewoon een bodega binnen te stappen. De aanblik binnen voldoet in alles aan mijn verwachtingen. Wijntonnen, flessen en overal mensen met een stuk of wat glazen voor zich. Er komt meteen iemand op me af, vragend waar ik naar op zoek ben. Ik vertel in een mengeling van Duolingo-Spaans, Engels en verder wat handen en voeten dat ik een goede witte Rioja zoek. Daar weten ze wel raad mee. ‘Mijn absolute favoriet is deze’, zegt de Spaanse jongen, van wie ik vermoed dat ie eigenlijk pas een half jaar wijn mag drinken. Hij wijst op de kaart. 49 Euro, zie ik direct. Buon, ik geloof je, maar budget. Kan het ook voor ietsje minder? Ik zoek namelijk een doosje.
De jongen duikt onder de toonbank en zet twee flessen en twee glazen voor me neer. Hij laat me twee wijnen proeven. De 49 euro Rioja-perfectie en een fles die goedkoper is (maar echt, flink goedkoper). Ik proef blind. Ik had al gezegd dat ik geen kenner ben. Dat blijkt. Ik vind ze lekker. Gewoon echt lekker. Allebei. Ik kijk hem lachend aan en bestel een doos van de goedkoopste. Hij is niet teleurgesteld. Missie geslaagd, denken we waarschijnlijk allebei. Win-win. Ik houd ervan.
Laguardia
Mijn tweede stop van de dag is Laguardia. Het ommuurde plaatsje waar de wijnkelders onder het volledige dorp te vinden zijn. Het is een absolute aanrader als je in de buurt bent. Middeleeuws, smalle straatjes, klein. En eten. Het hele dorp draait om eten en drinken. Pinchos, zoals de tapas hier genoemd worden, bij ieder drankje. Ik had verwacht dat iedereen hier wijn zou drinken, maar ik vergis me. Ik zie veel bier. Dat kan ook liggen aan de vrijgezellenfeestjes die hier rondgaan. Als je het lang wilt volhouden gaat dat vaak beter op bier dan op wijn. Het dorp is zo klein dat ik ieder feestje vier keer tegenkom. De laatste keer krijg ik een high-five van één van de bruidjes.
Als ik het rondje een paar keer heb gemaakt en voldoende pinchos heb geluncht, besluit ik door te rijden naar mijn laatste stop van de dag: Santo Domingo de la Calzada.
Santo Domingo de la Calzada
Bij het binnenrijden van het dorp zie ik het meteen. Er is iets. De mensen op straat dragen allemaal hetzelfde rode sjaaltje. Eerst denk ik dat het ook hier een vrijgezellenfeestje betreft. Maar echt iedereen draagt datzelfde sjaaltje.
Ik slaap naast de kathedraal in een eenvoudig hostel. Daar heb je er veel van, want Laguardia ligt op de Camino de Santiago. Pelgrims slapen hier. De eigenaar van het hostel vertelt me dat het dit weekend het feest is van de patroonheilige. Santo zelf dus. Ik val met mijn neus in de boter.
Het is een feestje
Ik wist al dat Spanjaarden van een feestje houden. Deze mag op het lijstje. Als ik de deur uitloop en naar de kathedraal kijk, zie ik een plein vol mensen. Sommigen netjes, anderen in carnavaleske kledij. Aan de kleding kan ik zien dat het allemaal groepjes zijn. Wat iedereen verbindt is het sjaaltje. Ik loop wat rond en in eerste instantie lijkt het alsof men wat random bij barretjes staat. Maar dan zie ik de rituelen. Gezamenlijk wordt er op het plein brood en wijn gedeeld. Er is een processie en rond 20:00 uur begint in de kathedraal kennelijk een ceremonie. Deftige mensen gaan naar binnen, de rest blijft buiten.
Tijdens de ceremonie is het wat rustiger in de oude stad en ik hoor van buiten harde muziek. Daar aangekomen blijkt het feest nog een ander gezicht te hebben dan alleen de traditie. Net buiten de muren is de kermis. Er staat ook een groot podium waar stevig wordt opgetreden. Als rond 23:00 uur het vuurwerk is afgelopen ga ik terug naar mijn slaapplaats. Het is mooi geweest. En trouwens, het feest in het dorp zal zo ook wel ten einde lopen.
Het was een mooie dag.