Het dorpsritme in de Alpujarras

Een donderdagochtend in Fondón, de Alpujarras. Het is 10 uur en we parkeren onze gehuurde Nissan Micra op het dorpsplein voor de Día, de lokale supermarkt. Een ‘alleswinkeltje’ noemden mijn zus en ik dat toen we klein waren. Wat hebben we nodig? Water, brood en ham of chorizo.

De mini-ingang van de Día wordt versperd door 3 kwebbelende vrouwen. Echt niet dat ze aan de kant gaan. We wurmen ons naar binnen en vervolgens wurmen we ons door het iniemienie winkeltje. Van alles is er een beetje. 0,75 euro voor 1,5 liter water. In no time staan we bij de kassa zonder pin. Gelukkig was ik hier op voorbereid. Maar de caissière heeft geen oog voor ons; ze neemt gepassioneerd deel aan het gesprek met de 3 dorpsvrouwen.

“Zo gaat dat waarschijnlijk iedere dag” zegt mijn vriend in het Nederlands. “Hoe kan het dat ze elkaar dan nog wat te melden hebben?” vraag ik me hardop af. “Er gebeurt veel in zo’n dorpje, vergis je niet” lacht Ferry. Oh, we mogen afrekenen. 2,20 euro.. We wurmen ons weer naar buiten en ploffen neer op de plastic stoeltjes van het hardrock café van Fondón.

Allemaal dorpsbewoners
Nadat we een café con leche en café americano hebben besteld, staat de lotenverkoopmeneer voor ons. We bedanken vriendelijk. Naast het hardrock café parkeert een wit pausmobiel-autootje. En ineens komen er allemaal dorpsbewoners uit hun huizen. Ze duiken het autootje in, brabbelen erop los en wandelen in slow motion naar het muurtje voor de kerk. De chauffeur van de pausmobiel verkoopt fruit. Ik denk dat hij iedere dag op dit tijdstip hier parkeert. Dat weten ze natuurlijk.

Op het muurtje voor de kerk
De ene dorpsbewoner is nog krakkemikkiger dan de ander, ze zijn allemaal 65+ vermoed ik. Maar op het muurtje en het bankje verderop zitten ze op een rijtje, urenlang te kletsen. En een paar keer per dag wandelen, sommigen strompelen, ze door de heuvelachtige straatjes naar het dorpsplein. Want daar gebeurt het hoor. Zo blijven ze ook goed in beweging.

Hardrock café?
Als ik binnen ga plassen zie ik dat het enige hardrockerige aan dit café de eigenaar met baard en tatoes is. Binnen zijn er slechts een grote bar en 2 flipperkasten. De muziek is een radio die door de speakers schalt, maar gewoon met Q-music muziek.

Op het dorpsplein
We zitten zeker 1,5 uur te genieten, te observeren. Wat mooi en relaxed als je zo oud kunt worden. In je vertrouwde omgeving, waar de sociale controle enorm is, waar je niet snel vereenzaamt, want iedere dag kun je een praatje maken met je medebewoners op het dorpsplein. Alles in een rustig ritme. Het ritme van de Alpujarras.

1 thought on “Het dorpsritme in de Alpujarras”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *