De rots van Gibraltar als metafoor van het leven

Door onze correspondent Carla Pleijers – 
Samen met mijn man zit ik op het terras in de Main street van Gibraltar en we praten na over deze indrukwekkende dag. Dat het hier Engels grondgebied is op dit Spaanse schiereiland. Dat de voertaal Engels is en iedereen goed Spaans spreekt. Er zijn Ponden als betaalmiddel en het verkeer rijdt gelukkig wel rechts. Dat het overal is doordrenkt van de geschiedenis en dat het helemaal is volgebouwd. We zijn verrast door de vele smalle straten. Elke vierkante meter is gevuld met huizen, bedrijven en hotels. Midden op het eiland is er de botanische tuin.

De fiere rots
En dan de rots natuurlijk, zo indrukwekkend, mooi en groot. Op de weg hiernaartoe zien we hem al van verre fier pronken. Na elke bocht op de aanrijroute zien we de rots vanaf een andere kant. Elke keer weer mooi. Om op Gibraltar te komen moet je eerst langs de douane en daarna over de startbaan van het vliegveld rijden, een gek idee. Later horen we dat de weg dicht gaat als er een vliegtuig aankomt of vertrekt. Een hele geruststelling.
We zijn vandaag voor het eerst op dit bijzondere schiereiland. Het is op dit moment ook een belangrijk deel in de onderhandelingen rondom de Brexit en dat horen we om ons heen. De bewoners van het eiland slaken een diepe zucht als het onderwerp ter sprake komt.

Wirwar van smalle wegen
Als we over de vliegbaan Gibraltar op rijden zijn we ook vlakbij de rots en al gauw staan we aan de voet van deze enorme berg. Uit niets blijkt dat de weg hier stopt en ook Google maps geeft tot mijn verbazing aan dat we nog wel een kwartier verder kunnen rijden. Terwijl ik kaart lees, ook nog om me heen kijk, rijdt mijn man over de smalle wegen. Het is veel eenrichtingverkeer en we ontdekken dat we al zigzaggend over het eiland rijden. Het geeft een chaotisch heen en weer gevoel. Steeds verder en ook steeds nog dichter bij de rots. Ik ben de weg helemaal kwijtgeraakt en probeer me niet te ergeren aan dit onoverzichtelijke geheel waarop iedereen zich beweegt; veel auto’s, rotondes, verkeerslichten en wandelaars. De parkeerplaatsen zijn allemaal gereserveerd voor locals of hotelgasten. Als we al zouden willen stoppen, kun je nergens je auto kwijt. We rijden door en ik verzucht diep dat ik blij ben dat ik niet achter het stuur zit.

En dan ineens de twee zeeën
Dan ineens zien we voor ons de zee en heel veel ruimte. Daar is wel een grote parkeerplaats. We stappen uit. We zijn bij de vuurtoren met zicht op de twee zeeën: de Middellandse zee en de Atlantische Oceaan komen hier samen, prachtig! En de beroemde moskee die ik al op vele foto’s heb gezien staat ook hier op de punt. We wandelen rond, genieten van de wijdsheid van al het blauwe water en zitten een poos te genieten op een bankje in de wind. Wat een verademing na de drukte, en wat heerlijk dat we dit plekje hebben gevonden. Fijn om hier gewoon te ‘zijn’.

Bovenop de rots
Als we later weer verder rijden over de smalle wegen, zelfs door een tunnel onder de immense rots door, komen we bij een kabelbaan. Daarmee willen we naar boven, maar hij blijkt al dicht te zijn. Tegelijk staat er een busje met chauffeur/gids naast ons die ons uitnodigt om met hem mee naar boven te gaan. We stappen in en hij vertelt aan ons en nog zes andere passagiers over de geschiedenis van ‘zijn land’. Hij is er geboren en getogen en kent elke vierkante meter. Hij brengt ons naar mooie plaatsen op de rots. Hoe is het mogelijk dat er hier ook nog zoveel wegen zijn, vraag ik me af.

Bij de stops op de route zien we de bergen van Marokko aan de overkant, we hebben geluk met het heldere weer. We stoppen bij de apen die hier vrij rondlopen en hij vertelt ons hoe die apen hier tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn terecht gekomen. ‘En zolang de apen hier zijn is het Engels gebied’ benadrukt hij.

Niets is wat het lijkt
Vanaf de enorme Gibraltarrots kijken we omlaag, zien de zeeën, de grote haven en alle wegen op het eiland waar we eerder overheen reden. De rommelige chaos ziet er nu heel anders uit! Het is vanaf hier een duidelijk gestructureerd en overzichtelijk geheel. Niets is wat het lijkt en toch klopt het allemaal.

Metafoor van ons leven
Op het terras nemen we nog een drankje. We zien dit eiland als een metafoor voor ons eigen leven. Midden in de realiteit van alledag speelt er van alles op heel veel verschillende manieren waarop we moeten reageren, actie ondernemen en productief zijn. Soms is het overzicht even zoek en is het rommelig. Soms denk ik dat ik er ben en blijkt er nog een hele lange weg mogelijk te zijn. Net als de weg naar de vuurtoren op Gibraltar. Dan gaan we die uitdaging aan, onderzoeken we het op verschillende manieren en dan ontstaat er ineens iets moois. Het is de moeite waard om grenzen op te zoeken. Dan kun je vrijheid gaan voelen. Dan kun je anders kijken naar het geheel. Dat hebben we vandaag ervaren, bij de vuurtoren op de punt en bovenop de berg met het uit- en overzicht.

Als een adelaar
Zo belangrijk is het om regelmatig met afstand te kijken naar wat we aan het doen zijn. Bovenop de rots te gaan staan om te zien wat er gebeurt, wat er gaande is en waar de kronkels en de structuur, de uitdagingen en het overzicht zijn. Dan kunnen we weer verder praten over wensen, mogelijkheden en werkelijkheid. Dan staan we samen gemotiveerd met de neus dezelfde kant op.
Het is een fijne dag en wat heeft deze rots van Gibraltar ons veel gebracht. Ik voel me als een adelaar die er mag zijn, mag kijken en mag neerstrijken om uit te rusten.

 

Over onze correspondent Carla Pleijers
Carla is massagetherapeut en -opleider bij Mazzaze in Leusden. Daarnaast runt zij samen met haar man VakantieAnders.

0 thoughts on “De rots van Gibraltar als metafoor van het leven”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *