Velez-Malaga: Waarheen leidt deze vreselijke weg?

“Wij rijden wel even voor u uit, anders kunt u het niet vinden” zegt het Vlaamse echtpaar. We hebben een lange autorit achter de rug van Valencia naar Vélez-Malaga. We hebben met de sleutelhouders van de villa afgesproken op het parkeerterrein van de supermarkt in Vélez-Malaga. 

 

Ferry is moe van de lange autorit, we hebben allemaal dorst en ik realiseer me dat we niets te eten en te drinken bij ons hebben, want we zaten tot nu toe in hotels. Maar ik durf niet voor te stellen om nog even snel de supermarkt in te gaan, want het Vlaamse echtpaar heeft haast, merk ik. En ach, in Spanje zijn de winkels tot 22:00 uur open, dus eenmaal aangekomen bij de villa, doe ik nog snel wat boodschapjes, besluit ik in mezelf.

Achter de Vlamingen aan
Aangekomen in Vélez-Malaga zijn we nog maar een paar kilometer verwijderd van villa Oliva die ik voor de komende 4 dagen heb geboekt. Althans, dat denken we. We rijden braaf achter de Vlamingen aan, het achterland van Vélez-Malaga in. Na ongeveer 5 kilometer gaat hij ineens van de weg af, een soort onverhard zandpad op, waar diepe kuilen in de weg zitten en hele grote keien liggen. ‘Waar gaan we nou heen?’ denk ik en zeggen de kinderen hardop. 

 

Bochtig en bergachtig
Gelukkig is mijn Ferry beslist geen watje en is hij dol op autorijden. Het kan hem niet bochtig en bergachtig genoeg zijn, daar krijgt hij een kick van. Maar ik ben wel een watje. Helemaal als ik in het ravijn rechts van mij kijk. En nog meer als ik bedenk hoe het moet als er een tegenligger komt, want dat past niet, dat gaat niet. Bovendien zijn we met 6 personen en een loeigrote dakkoffer zeer zwaar beladen. We hebben niet – zoals de Spaanse Vlamingen die hier wonen – 4 wiel aandrijving. 

Afijn, Ferry volgt de Belgen en rijdt behendig en uiterst geconcentreerd over de heuvelachtige, haast onbegaanbare weg. 

Kuilen en keien
Ondertussen roepen we ook ‘ohhh’ en ‘ahhhh’, want we gaan hoger en hoger, het uitzicht op de baai van Vélez-Malaga is schitterend. Het nadeel is echter dat er geen eind aan komt, aan dat Middeleeuwse pad. Het begint al te schemeren. Af en toe zien we een oprit naar een finca en hopen we dat dat onze bestemming is. Maar nee, de Belgen gaan alweer de volgende bocht om en verdwijnen achter de heuvel. Zo gaat het 40 minuten lang. Door de kuilen en keien vrezen we voor een lekke band. Ferry is blij dat het ‘maar’ een lease-auto is waar we in rijden, want we horen de takken krassen tegen de portieren.

Mijn oudste zoon roept alleen maar: “Kijk mam, meloenen! Kijk mam, mango’s. Kijk mam, van die gekke cactusvruchten!” Mijn ecoloog in spé met eigen moestuin is helemaal door het dolle. En mijn stiefdochter ziet overal paarden, schapen, hondjes, geiten. Ook helemaal gelukkig. Ferry rijdt. De andere twee zoons zeggen niets. Wij zijn de bange poeperds.

De villa
En dan, eindelijk, rijden we een oprijlaan in en valt onze mond open van verbazing. Een spierwitte, prachtige villa, met een joekel van een zwembad straalt ons tegemoet. Twee kids springen uit de auto en willen direct het zwembad in. Ik stap met klotsende oksels uit en voel dat ik sta te trillen op mijn benen. Ik zie Ferry ook opgelucht ademhalen en gelukkig doet hij even de social talk met de Vlamingen. 

 

Hoogtevrees
Dan hoor ik gehuil. Mijn jongste zoon zit opgerold in een hoekje op de achterbank te beven van angst. Hij heeft enorme hoogtevrees. Zijn stiefbroer staat wankel naast me en vertelt dat hij het ook een vreselijke rit vond. De Vlaamse mevrouw ziet het en neemt de jongste onder haar hoede. Ze zet hem binnen in de villa op de bank, drukt op wat knoppen en zegt vol trots dat hij lekker Nickelodeon kan kijken. 

 

Probleem
Het geschreeuw van Spongebob komt als een orkaan bij mij binnen. Ik zet de tv zachter, laat mijn zoon met rust en loop braaf achter de kwebbelende mevrouw aan die mij de hele villa laat zien. Ik hoor verder niet wat ze zegt, want ik denk alleen maar aan het ‘probleem’ dat we nog maar 1 klein flesje water hebben, niets te eten en we mijlenver verwijderd zijn van de bewoonde wereld. 

Voor drie dagen eten inslaan
Als is de borg heb betaald, vertrekt het Vlaamse echtpaar eindelijk. Ik tril nog steeds. De drie andere kinderen zijn door het dolle, zo gaaf vinden ze het hier. Ik ga zitten op het terras en laat het uitzicht op me inwerken. Dit is werkelijk prachtig, maar wat een k..weg. Ik besluit direct dat Ferry met onze oudste zoon morgen boodschappen gaan doen om voor drie dagen eten in te slaan, zodat ik voorlopig op deze berg kan blijven zitten. Malaga verkennen doen we wel een andere keer en stranddagen komen er nog genoeg deze vakantie.

 

Bamisoep
Ferry laadt de auto uit, de jongens helpen hem en kibbelen over wie bij elkaar op welke kamer gaat slapen. Ik struin de keukenkastjes af, op zoek naar eten. Met twee tieners en twee pubers voel ik me hier erg verantwoordelijk voor. Er is in geen velden of wegen een winkel of restaurantje te bekennen. We moeten het doen met de paar pakjes bamisoep die Ferry gelukkig nog snel in de koffer had gestopt thuis, en wat toastjes die ik in de keuken vindt. Pot thee erbij en het is goed zo. De kinderen liggen tot 22:30 uur in ons privézwembad en genieten intens.

Geweldige villa
Een paar uur later ben ik geland. De villa is geweldig, met 3 slaapkamers, 3 badkamers, een enorm zwembad, heerlijk terras met goede stoelen, een gloednieuwe moderne keuken met alles erop en eraan, airco in het hele huis, wasmachine, garage waar we allemaal zwemspeelgoed vinden… ga zo maar door. En het uitzicht over the middle of nowhere met in de verte de Middellandse Zee in de baai van Vélez-Malaga is magnifiek.

 

Mijn oudste puberzoon (topsporter notabene) is even geïrriteerd dat we niet meer te eten hebben, maar hij kalmeert snel als hij de amandelboom in de tuin ontdekt. Tot middernacht zit hij met zijn stiefzusje amandelen te breken en ervan te smullen. 

 

Even helemaal niets
Iedereen vindt het prima om even drie dagen nergens heen te gaan, om hier lekker te chillen. Zo gezegd zo gedaan. Nadat mijn twee helden de volgende ochtend naar Vélez-Malaga zijn gereden (ze zijn 3 uur weg!) en de Mercadona hebben geplunderd, rusten we allemaal uit. Uitslapen (dankzij de airco!), zwemmen, spelletjes doen, lezen, amandelen plukken, Netflixen… wat een genot.

0 thoughts on “Velez-Malaga: Waarheen leidt deze vreselijke weg?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *