Ik voel de rillingen letterlijk over mijn lijf gaan als een kudde van honderden paarden, merries met veulens, jaarlingen en ruinen op nog geen halve meter afstand langs ons galopperen. El Rocío is een magisch dorpje in Huelva, vlakbij de grens met Portugal, waar de tijd heeft stilgestaan. Tradities worden door alle vaders en moeders in het dorp in stand gehouden.
Ik ben helemaal hier en helemaal in het moment. Tijd valt weg, alleen hier zijn, alles zien, horen en ruiken wat er te beleven is. Zelfs proeven, want de stofwolken die opvliegen als de paarden voorbij stormen, dringen door tot in mijn mond en neus. Het is overal. Ik deel dit moment samen met mijn vriendin Mirjam, een échte paardenvrouw en dierentolk.
Het binnenhalen van de merries
Dit slaperige, western-achtige paardendorpje is meestal stil en verlaten. Maar tijdens de jaarlijkse bedevaartsweek, de Romería, stroomt het vol met Spanjaarden en toeristen, huifkarren en koetsen, paarden en muilezels, om de Heilige Maagd Maria te eren, die hier verschenen is, zo is het verhaal. Ook tijdens de jaarlijkse Saca de Yeguas, vrij vertaald ‘Het binnenhalen van de merries’. Een traditie waarbij alle paarden die in het naastgelegen natuurgebied La Doñana leven naar het dorp worden gedreven om gecheckt en gezegend te worden. Ze worden dan ook een rondje langs de kerk gedreven voor die zegening. Zieke paarden worden verzorgd en overtollige paarden gaan naar de veiling en de meeste paarden mogen na hun zegening weer terug naar hun vrije leven in La Doñana.
Een verbindend ritueel
De traditie wordt voortgezet door stoere macho mannen, de ‘vaqueros’ die met veel bravoure en trots op hun paarden zitten. Ze drijven de paarden met lange stokken door de zanderige straten van het dorp naar de kerk. Hun vrouwen en kinderen staan langs de kant als de merries onder luid geklap worden binnengehaald. Vaders tillen hun kleine kinderen voor zich op het zadel, er wordt gelachen, getuigd, geknuffeld en feest gevierd. Elk jaar weer, hetzelfde rondje, hetzelfde verbindende ritueel.
De tijd staat vliegend stil
Wij staan langs de kant en mogen meeproeven van deze indrukwekkende traditie. Terwijl ik daar sta, nog nagenietend van de eerste kudde die voorbijkwam, wacht ik op de volgende kudde. Ik kijk, luister, proef en ruik alles wat er om me heen gebeurt. De tijd staat vliegend stil. Ik heb geen gedachten of plannen, straks en morgen is weg. Gisteren doet er niet toe. Er is alleen hier en nu. We kijken elkaar aan en we voelen de gedeelde beleving.