De zwarte rook hangt dreigend boven de straten

Door onze correspondent Ingrid Smit

Het is 15 juli 2022, rond 13.00 uur in de middag. Met een bonzend hart rijd ik de berg weer op. Ik neem de andere route naar mijn dorp, de weg die toegang geeft vanaf de westelijke kant. Mijn hoofd bedenkt wat ik straks allemaal snel moet pakken: wat kleding en toiletspullen, laptop, laders, paspoort. En, oh ja, terras leeghalen, deuren en ramen dicht, parasol naar binnen… Wat nog meer?

Dikke rookwolken hoog in de lucht
Ik ben er bijna, ik slinger over het smalle kronkelende weggetje omhoog en ineens is de zon weg. Het licht wordt gedimd en heeft een soort bruin-oranje gloed en ik kijk omhoog. Ik zie dikke rookwolken hoog in de lucht die de zon volledig blokkeren. Ik concentreer me op de weg en herhaal in mijn hoofd: paspoort, laptop, laders, …

Mijas Pueblo
Het was nog maar een half uurtje geleden, ongeveer 12.15 uur in de middag. Het is een stralend zonnige dag in Mijas Pueblo in Zuid-Spanje. Zo’n typisch wit dorpje dat lui en rommelig tegen een berg geplakt zit. Ik heb de hele ochtend gewerkt en net een heerlijke inspirerende online afspraak afgerond. Ik pak mijn strandspulletjes, mijn werkschrift en heb zin om mijn werk voort te zetten aan het strand. Heerlijk. Ik ga eerst nog even tanken bij de BP aan de rand van het dorp, en terwijl ik na het betalen weer naar buiten loop, zie ik wat rook aan de oostelijke kant vlakbij het dorp omhoog kringelen. De pompbediende kijkt me een beetje bezorgd aan en zegt: “Oei, dit is wel dichtbij zeg.” Ik knik en denk: ja, jeetje, dat is wel dichtbij, maar het is een klein rookwolkje. Ach… dat komt vast goed.

Wat moet ik doen?
Terwijl ik naar beneden rijd zie ik in 10 minuten tijd ongeveer 5 politiewagens met sirenes naar boven rijden en dan ook de eerste brandweerauto. Gelukkig, denk ik nog, ze zijn erbij, het wordt geblust, het komt goed. Als ik 10 minuten later bijna bij de kust ben kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel. Tot mijn schrik zie ik dat een groot gedeelte van de berg ten oosten van mijn dorp in brand staat. Inmiddels is het rookpluimpje een flinke rookwolk geworden. Oei, wat moet ik doen? Terugrijden, doorrijden, stoppen?

‘De as valt hier op de grond, de wind staat niet goed’
Ik zet mijn auto aan de kant om even een beetje rustiger te worden en te bedenken wat ik ga doen. Op dat moment komt er een appje binnen van een lieve vriend die vlak achter de Sierra de Mijas woont. Hij stuurt me een foto van een enorme rookpluim vlakbij Mijas met de vraag: ‘Ben je thuis?’ Ik antwoord direct: ‘Ik rij net weg. Ben nu aan de kust. Vraag me af of ik terug moet rijden om spullen te halen. De brand is nog vrij ver weg, maar de wind staat wel precies richting Mijas.’ Hij antwoord meteen: ‘De as valt hier op de grond, de wind staat niet goed. Ik zou zekerheid kiezen, spullen halen die je echt nodig hebt. Kom maar hierheen.’ Ik antwoord snel, dat ik dat ga doen en dat ik hem later nog wel bel.

In Alhaurin el Grande
Terwijl ik terugrijd bedenk ik alles wat ik snel moet doen en inpakken. Ik schrik van de gedachte dat de as bij hem, in Alhaurin el Grande dat aan de andere kant van de berg ligt, al op de grond valt. Ik kies dan ook voor de westelijke toegangsroute naar mijn dorp, niet de snelste weg, maar wel het verst van de vuurhaard vandaan.

Iedereen kijkt naar boven
Het is rustig in het dorp, inmiddels is het ongeveer half twee in de middag. De zwarte rook hangt dreigend boven de straten en mijn prachtige pleintje met het kleine kerkje. Tien minuten later heb ik alles gepakt en loop ik snel door de straatjes terug naar mijn auto. Iedereen kijkt naar boven met een bezorgde blik. Mijn lijf staat vol spanning en toch kan ik heel rustig mijn auto vinden en ik rijd weer weg.

Ze kunnen de vlammen zien vanuit hun huis
Inmiddels krijg ik een foto doorgestuurd van mijn vrienden aan de andere kant van de berg. De rook en het vuur zijn eroverheen geslagen en ze kunnen de vlammen zien vanuit hun huis. Ik bel ze meteen vanuit de auto. “Kom maar niet hierheen”, zeggen ze. “Wij hebben ook koffers gepakt en zijn klaar om te vertrekken wanneer het nodig is. Ga naar de kust.” Gelukkig heb ik de sleutels van het appartement van mijn moeder (dat 10 kilometer verderop aan de kust ligt) bij me. Daar ga ik naartoe. “Ik heb nog extra bedden hoor”, zeg ik tegen ze, “kom ook als het nodig is.”

De bosbrand van de Sierra de Mijas is een feit
En dan barst het los: appjes, telefoontjes, berichten en foto’s op Facebook. De bosbrand van de Sierra de Mijas is een feit. Het waait hard, het vuur verspreidt zich snel. Veel vrienden en bekenden van mij wonen in het gebied dat gevaar loopt; achter de berg van Mijas zijn vooral Alhaurin en Grande en Alhaurin de la Torre risicogebieden. Mensen moeten uit hun huis, dieren moeten verplaatst worden, opvang moet geregeld worden. De Whatsapp staat continu aan en de spanning is om te snijden. Ik voel me hulpeloos en machteloos, 10 kilometer van de brandhaard, ik ben bezorgd om het gebied, de dieren, de huizen van mijn vrienden. Och och och, wat een bizarre situatie!

Dan draait de wind en hij wordt krachtiger
De nacht is voor velen onrustig, maar iedereen is er nog zaterdagochtend. De apps en nieuwsberichten blijven rondgaan en het lijkt erop dat het zaterdag rustiger wordt. Althans, niet verder uitbreidt. Ik ga terug naar Mijas om weer lekker thuis te zijn, even te douchen en bij te komen. Maar dan draait de wind en hij wordt krachtiger. Een woonwijk op enkele kilometers afstand moet ontruimd worden en nu is de westelijke toegangsweg afgesloten.

De helikopters vliegen in rijen langs de waterbassins
De blusvliegtuigen vliegen elke vijf minuten over mijn terras naar de zee om water te halen. De helikopters vliegen in rijen langs de waterbassins en zwembaden om hun waterreservoirs te vullen en verderop op het vuur te gooien. Ik pak opnieuw mijn spullen, dat gaat nu ietsje sneller, en ik ga uit voorzorg weer mijn huis uit.

We gaan de tweede nacht van de bosbranden in
De hele middag en avond blijft het voor heel veel geëvacueerden en huizenbezitters spannend. Sommigen mogen zaterdag hun huis weer in, juist anderen moeten eruit. We gaan de tweede nacht van de bosbranden in. We weten dat honderden brandweermannen en -vrouwen de hele nacht doorwerken met hun grondwerkzaamheden. De vliegtuigen en helikopters kunnen alleen bij daglicht vliegen. We bidden en hopen dat hun werk slaagt en dat iedereen veilig kan blijven. Dat is het enige dat telt. Het is voor velen weer een onrustige en angstige nacht.

Het bericht dat het vuur is gestabiliseerd
Totdat zondagochtend de rust iets weerkeert. Iedereen mag terug naar huis en om half acht op zondagavond komt het bericht dat het vuur is gestabiliseerd. Een zucht van verlichting. De spanning valt weg, maar het besef komt nu. Wat hebben we eigenlijk meegemaakt!?

De stress van de dreiging en de ongrijpbaarheid van het vuur
Dit was heftig, dit was intens, dit was bizar en heel stressvol. Ook al ben ik persoonlijk geen moment in gevaar geweest en was mijn huis in Mijas (achteraf gezien) ook veilig, toch voel ik de spanning, de stress van de dreiging en de ongrijpbaarheid van het vuur. Maar ook het verdriet om de prachtige natuur en de dieren die geraakt zijn. En het ontzag dat ik voel voor de spanning die veel van mijn vrienden en bekenden hebben doorstaan. We bellen en appen nog even door deze zondag., om de spanning van ons af te laten glijden. Het is inmiddels 17 juli 2022.

Immens dankbaar dat we allemaal weer veilig zijn
De as wordt van de terrassen geveegd, de koffers uitgepakt, de paarden en honden die waren ondergebracht komen weer thuis en langzaamaan dringt de realiteit tot ons door. Oef… ook bij mij komen de emoties. Ik voel me immens dankbaar dat we allemaal weer veilig zijn. En diep respect voor al die dappere mannen en vrouwen van de Spaanse brandweer en hulpdiensten. Wat een helden.

De saamhorigheid en onvoorwaardelijke steun
Mijn hart loopt over van liefde voor dit land, deze plek, en vooral ook voor de mensen die hier wonen en werken. De saamhorigheid en onvoorwaardelijke steun en zorg voor elkaar is zo mooi en zo tastbaar. Dat is wat een plek een thuis maakt. Iedereen stond voor elkaar klaar, we hielden contact en we hielden elkaar in de gaten. Iedereen leefde mee, hielp waar mogelijk en ving elkaar op. Vriendschappen zijn verdiept, de geborgenheid is vergroot, mijn vertrouwen in de goedheid van de mensen gesterkt en mijn liefde voor dit prachtige, ruige en pure land is nog krachtiger. Ik voel me bevoorrecht en heel gelukkig dat ik in het prachtige Andalusië mijn plek mag hebben.

2 thoughts on “De zwarte rook hangt dreigend boven de straten”
  1. Met grote verbazing en nieuwsgierigheid je blogs en nieuwe website bekeken en gelezen. Wat ziet het er allemaal perfect uit en wat een avonturen beleef je daar in Spanje,
    Ik wens je een lange mooie zomer en brandvrij verblijf in het zonnige zuiden toe.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.