Als schrijfcoach organiseer ik vier keer per jaar schrijfweken in Granada. Een week lang werken mijn klanten aan hun schrijfproject onder mijn bezielende leiding. De deelnemers die uit Nederland komen aangevlogen, landen hier ’s avonds op de onlangs gerenoveerde luchthaven Aeropuerto Federico García Lorca Granada-Jaén. Dan vinden ze hun appartement in de stad en is het al bedtijd. Althans, voor de gemiddelde Hollander, want buiten krioelt het nog van de mensen, bruist het van de energie, zoals de Andalusiërs gewend zijn. Ze dineren immers pas om 22.00 uur. Mijn deelnemers verwachten echter dat ik hen de volgende ochtend tref om uiterlijk 10.00 uur. Dus dan ben ik er.
Rat race
Voor een gezamenlijk ontbijt, zodat ze kunnen kennismaken met elkaar. Het liefst willen ze dat ik hen meteen ‘aan’ zet, een schrijfopdracht geef of zelfs al een eerste coachsessie. Ik zie het telkens weer gebeuren, die rat race energie, in de zesde versnelling, hup en weer door. Met die energie en dat hoge levenstempo stappen ze uit het vliegtuig. Volkomen begrijpelijk, ik deed er vroeger ook.
Eerst rustig landen
Toch zou ik liever zien dat ze die eerste dag in Granada rustig landen. Een supermarktje zoeken voor wat lekkers in hun appartement. Een uurtje op een terras of bankje zitten bij het rustgevende geluid van een fontein en de Granadiños observeren, gewoon mensen kijken. Lekker slenteren door de smalle straatjes en een beetje oriënteren in de stad. Stilstaan bij een gitarist of flamencodanseres om te genieten van het schouwspel. Een van de vele kerkjes inlopen en luisteren naar de stilte. Een eerste tapa nuttigen in het barretje bij jou in de straat. Een uur siësta houden om je lijf de nodige rust te geven. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Mañana, mañana
Er is hier geen haast, geen prestatiedrang. Het Hollandse energie-level matcht daardoor totaal niet met Andalusië, en Granada in het bijzonder. Hier is het 1000x relaxter, vriendelijker, behulpzamer en ja, ook trager en minder efficiënt. Mañana noemen ze dat. Vrij vertaald betekent mañana: het komt morgen wel… Precies, dat schrijfproject kan prima morgen starten.
Slenterroutes door Granada
Gelukkig komen mijn schrijfweek-deelnemers er na een paar dagen achter. Ik zet ze ‘aan’, ze gaan aan de slag met hun schrijfproject, maar nemen tussendoor pauzes, want ze zitten natuurlijk niet acht uur achter elkaar te schrijven of te typen. Tijdens die pauzes gaan ze naar buiten, de stad in, naar het Alhambra, het Albaicin (de Moorse wijk) of ze wandelen een van de slenterroutes uit mijn reisgids. De meesten gaan zowel ’s middags als ’s avonds uiteten; dat klinkt heel luxe, maar iedereen eet hier in barretjes en restaurantjes, de prijzen zijn dan ook zeer aantrekkelijk en het eten is verrukkelijk mediterraans. De coachsessies plan ik op steeds een ander terrasje, zodat ze onbekende plekjes in de stad ontdekken en met hun snoet in de zon zitten.
Even helemaal niks
Er worden enorm veel schrijfmeters gemaakt en projecten opgeleverd door de schrijfweek-deelnemers. Ze zijn 2200 km van huis, hoeven verder helemaal niks; geen verplichtingen, geen afspraken, geen huishoudelijke of zorgtaken. Dat zorgt voor een hele goede focus en ze ervaren zeeën van tijd. Langzaamaan zie ik ze landen. Waar ze op de eerste dag nog gepikeerd zijn als ik 5 minuten te laat kom, komen ze op dag vier zelf een half uur te laat aanzetten bij de vrijdagmiddagborrel. En dan weet ik: yes, het is gelukt. Ze voelen de mañana-energie hier inmiddels. Ik zie het ook aan de stralende, uitgeruste koppies op de groepsfoto die ik altijd op de laatste dag maak. En onze volgers op social media merken dat ook op als ik die foto’s deel.
Een ander levensritme
Je kunt er op een gegeven moment ook niet meer omheen, het mañana-gevoel, dat andere levensritme kruipt gewoon in je. Het zoveel mogelijk buiten willen zijn, proeven van de cultuur en het lekkere eten. Je kunt het onmogelijk negeren. Je pas vertraagt, je kijkt steeds meer om je heen, je pakt de kruip-door-sluip-door straatjes en trappetjes, je ontdekt onverwachte mooie pleintjes en parkjes als je verdwaalt… Dán snap je wat de kunst van het genieten is.
Zij voelde het direct
Tijdens de schrijfweek begin april zag ik één deelnemer die het mañana-gevoel direct te pakken had. Dorothea landde op de luchthaven van Granada en zat onderweg naar haar appartement al intens te genieten en om zich heen te kijken. Ze vond álles leuk!
Op de eerste dag ging ze al lekker door de straatjes slenteren, zonder Googlemaps, gewoon (ver)dwalen. Ze kocht meteen een Spaanse flamenco-rok, ging met haar schrijfboekje in een parkje zitten, maar zat zo lekker mensen te kijken, het straatleven in zich op te nemen, dat ze vergat te schrijven. Ze nam iedere dag siësta en begreep gewoon meteen hoe het hier werkt. Ik vond het geweldig om te zien! In dit filmpje vertelt ze zelf wat ze van Granada vindt.
Kom jij ook naar Granada?
Dus ga ik het programma van schrijfweek aanpassen? Nee hoor, het komt vanzelf goed. Wil jij ook de combinatie van het mañana-gevoel met schrijffocus ervaren? Ik gun het iedereen! Kom lekker naar Granada, dan gaan we samen aan de slag. Hier lees je er alles over.