Door onze correspondent Patrick Cornelius
“Jij, een hond…., right”, krijg ik regelmatig te horen als ik tussen neus en lippen onze Juana noem. Zij die mij kennen, weten dat ik altijd (en nog een beetje) een bijna aangeboren angst voor honden heb. Niet die kleintjes, die je als het nodig is met je voet een corrigerende tik kunt geven, maar vooral de grotere modellen. Een paar knokpartijen met Bouviers en een flinke beet van een Deense dog hielpen daarbij ook niet echt.
In mijn zoektochten naar BMW of B&O spul nam ik ook steevast iemand mee als potentiële buffer tussen de eventuele hond(en) en mijzelf als ik daarvoor op huisbezoek moest. Mijn dierbare vrouw, die wat minder angstig is, heeft de afgelopen 11 jaar als blijk van liefde als buffer mogen fungeren. Een huwelijk is nu eenmaal een kwestie van geven en nemen, nietwaar.
Helpen in een asiel
Tot vorig jaar; toen ging het mis. Mijn nichtje Suelah ging met haar beste vriendin Indy naar Spanje om daar in een asiel te gaan helpen. In Puertollano, om precies te zijn. En, gewend als wij zijn om alles te delen in de familie, werden we ook voorzien van de nodige foto’s en filmpjes. Prachtige foto’s van mooie, stevige hokken met grote en minder grote honden erin.
Galgo’s
Nieuwsgierig naar het hoe en waarom vroegen we wat door, want we zagen nogal wat honden van hetzelfe ras: Galgo’s. Wat we te horen kregen was hemeltergend. Wat een afschuwelijke verhalen.
Geen duidelijke wetgeving
Daar hoort een klein beetje achtergrondinformatie bij. In Spanje is (of was, dat is even onduidelijk) er geen duidelijke wetgeving met betrekking tot huis- en andere dieren. In feite mag je daar met je huisdier doen wat je wilt, zonder dat je in de problemen komt.
Dierenmishandeling
Dierenmishandeling en aanverwante zaken waren (tot voor kort en volgens mij nog steeds) niet wettelijk geregeld. Zou ook raar zijn in een land waar stierenvechten als volksvermaak geldt, maar goed. Terug naar de Galgo’s. Deze soort wordt vooral gebruikt voor de jacht. Het is voor de jager geen huisdier, maar een middel tot… een gebruiksvoorwerp, als het ware. Net als een jachtgeweer, een schepnet, een spade. Galgo’s die om wat voor reden overbodig zijn omdat ze niet goed (meer) kunnen jagen, zijn dan ook waardeloos.
Maar, en nu komt een stukje dat je moet overslaan als je een zwakke maag hebt of een fanatieke dierenliefhebber bent, daarmee is voor de Galgo de kous nog niet af. Binnen bepaalde, jagende bevolkingsgroepen leeft namelijk de mythe, dat het lijden (ja, lijden en niet leiden), van de ene hond, de volgende hond sterker maakt. De honden worden dan ook niet gewoon naar een asiel gebracht of min of meer op een fatsoenlijke manier afgemaakt. De honden moeten eerst lijden voordat ze sterven. Daartoe, leg even alles uit je handen, worden ze opgehangen op een manier waarbij de tenen van hun achterpoten nog net de grond raken. Heb je al een beeld? Die lijdensweg kan soms dagen duren, voordat het dier overlijdt. Een andere manier (ben je er nog?), is het via de achterkant van de hond naar binnen slaan van een stok, waardoor de hond op gruwelijk pijnlijke wijze aan zijn einde komt. Andere manieren zijn: in brand steken, doodslaan of ‘gewoon’ doodmartelen.
Op straat gevonden
Je snapt dat wij kapot waren na die verhalen en toen kregen we een filmpje te zien van onze Juana. Nog geen jaar oud, geen Galgo overigens, op straat gevonden met een grote wond waar haar staartje had horen te zitten. Ondanks dat ik een ‘echte’ man ben, rolden de tranen over mijn ogen. Ik, die helemaal niks had met honden, was er helemaal kapot van wat die dieren in Spanje moeten doorstaan als ze geen normale ‘baas’ hebben. Tegelijkertijd zag ik dat ook bij mijn vrouw de tranen over de wangen rolden.
We waren allebei zo gepakt door het filmpje van Juana, dat het geen drie seconden duurde toen we het wisten: Juana komt naar ons!
We wilden haar redden!
Via mijn nichtje lieten we weten dat wij haar dan ook graag wilden adopteren, niet gehinderd door enige kennis van zaken over honden in het algemeen en asielhonden in het bijzonder. Wij waren op een missie om haar te redden!
Voordat je mag adopteren
Het leek mij dan ook het beste om in de auto te stappen, naar Puertollano te rijden, Juana uit het hok te rukken en weer hard naar Nederland te rijden. Zo eenvoudig is het echter niet. De adoptie van honden is – zo hebben we nu ervaren – een heel serieuze zaak. Vragenlijsten invullen, een huisbezoek en aanpassingen aan het huis zijn alleen nog de formele zaken die geregeld worden, voordat je toestemming krijgt (!) om een hond te adopteren. Bovendien moesten we een paar maanden wachten, want Juana moest allerlei inentingen hebben, in quarantaine gezet worden en nog veel meer zaken om ervoor te zorgen dat ze gezond en wel geadopteerd kon worden.
Uiteindelijk groen licht
In de wachttijd waren we verplicht hekken in de tuin te plaatsen om ervoor te zorgen dat ze niet uit angst de straat op zou rennen om vervolgens onder een auto terecht te komen. De hekken werden persoonlijk en via video gecontroleerd en afgekeurd. Niet hoog genoeg, teveel ruimte onder een ander hekje. Dus vrouw en zwager weer aan de slag en uiteindelijk kregen we het groene licht: we mochten Juana adopteren!
Juana kwam naar Nederland
Op gezette tijden komen er vanuit Spanje transporten met geadopteerde honden naar Nederland voor ‘adoptie-ouders’ uit Nederland, België en Duitsland. We moesten dus nog tot januari 2023 wachten tot Juana op transport zou gaan. En op die dag zelf was ik net zo nerveus als op de dag dat mijn zoon geboren werd. Het is gewoon absurd. We kenden haar niet eens, wisten niks over honden, maar waren zo blij dat we haar ‘gered’ hadden, dat al het andere bijzaak was.
Bang voor mensen
En daar zat ze dan; alleen in een hokje, omdat ze bang was voor mensen, zo bleek achteraf. We dachten dat ze bang was voor alle honden die meegereisd waren, maar al snel kwamen we erachter dat die niet het probleem waren.
Ze kwam niet van de bank af
En nu woont ze al ruim een half jaar bij ons. De eerste maanden durfde ze niet van de bank af. Haar hele leventje beperkte zich tot die bank. Naar buiten om de natuur zijn werk te laten doen ging drie dagen goed, maar daarna nam de angst de overhand.
Angst
Een auto, een fiets, een mens achter een raam… het was voldoende voor haar om alles uit angst te laten lopen. Dus we zijn langzaam gaan opbouwen met haar. We hebben nog een lange weg te gaan, want de trauma’s zitten diep. Bij grote, blonde mannen, bijvoorbeeld, kruipt ze gelijk weg en als die persoon per ongeluk te dichtbij komt, laat ze nog steeds alles lopen.
Elke dag verbetering
Maar desondanks zien we elke dag een kleine verbetering. Ze is gek op mijn vrouw en weet het al: in de avonduren is het speeluurtje. Dan zien we steeds meer van haar lieve, speelse karakter.
Een vriendje voor Juana?
Inmiddels hebben we naast Juana ook nog vijf katten, een vijftigtal vogels en het ziet ernaaruit dat Juana een vriendje krijgt. Want ze is gek op andere honden en het liefste gaat ze ‘zoomies’ maken met een andere hond.
Een Bretonse spaniël
Ze is officieel een Bretonse spaniël die blijkbaar ook voor de jacht werden of worden gebruikt. En dat is te zien als ze eenmaal los gaat. Ze loopt iedere hond – behalve de Galgo’s – eruit. In het asiel had ze een vriendje die rond dezelfde tijd geadopteerd is. Maar die wordt teruggebracht omdat de mensen, nu hun zoon de deur uit gaat, ‘geen zin hebben om voor dat beest te zorgen’. Daarom zetten we nu de eerste stappen om hem naar Nederland te halen.