Wij zijn tussendoor nog een weekje naar Spanje geweest. Mijn schoonmoeder moest wat ‘zaken’ regelen en daar had ze ons bij nodig. Zo’n uitje ben ik altijd voor te vinden, dus dat was snel geregeld.
In eerste instantie leek het een goed plan te zijn om in Castellon een appartement te huren en daar op ’t gemakkie met de camper heen te rijden. Bij nader inzien leek het toch niet zo’n goed plan om twee redenen:
- Mijn lieve vrouw en mijn lieve schoonmoeder gedurende twee dagen opgesloten in een kleine ruimte zal waarschijnlijk eindigen in een bloedbad. Mijn schoonmoeder is 80 jaar en die valt soms in herhaling of heeft een uur nodig om een verhaal van 15 minuten te vertellen. Persoonlijk kan ik dat wel hebben, want mijn moeder was ook een beetje zo en die was nog veel ouder. Maar mijn vrouw kan daar wat minder tegen en vooral als het in het Spaans gaat komt dat nogal ‘druk’ over.
- Slapen in de camper, wat mijn vrouw echt nodig heeft, gaat niet lukken. Want mijn schoonmoeder slaapt niet en ik ook niet. Dat is voor ons heel gezellig, maar mijn vrouw kan dat niet hebben.
Toch maar met het vliegtuig
Dus we besloten alsnog om te gaan vliegen. En man, man, wat hebben we daar een spijt van. Geland in Valencia en met de huurauto naar Castellón. Ook niet zonder slag of stoot, want in Spanje hebben ze een wat andere interpretatie van tijd en afstand. Maar uiteindelijk slaagden we er na een uur toch in om de huurauto te bemachtigen.
Gras
Aangekomen in Castellón bleek er nog een derde reden te zijn om niet met de camper te gaan. Er waren geen (gratis) parkeerplekken in de buurt van ons appartement. En de betaalde plaatsen waren echt te klein voor een camper. Luis, de verhuurder van het appartement, had ons verzekerd dat we de camper gewoon konden parkeren. Bij het gras, plaats genoeg. Alleen dat gras lag twee kilometer verderop. Dat detail was Luis (overigens twijfelachtig dat dat zijn echte naam is, want hij en zijn vrouw hadden een onmiskenbaar Aziatisch uiterlijk) even vergeten te vermelden. Maar we waren er nu (zondag) en de volgende dag had mijn schoonmoeder bepaald als rustdag en daarna gingen we pas zaken doen. Goeie deal.
Terrasje
Maandag gingen we dus lekker de buurt verkennen. Horeca 50 stappen van het appartement, supermarkt om het hoekje: alle winkels dicht in de buurt. Perfect. Om deze ingelaste vakantie goed in te wijden, zijn we dan ook lekker op een terrasje koffie gaan drinken en hebben we geproost op een succesvol, zakelijk weekje.
Naar de bank
Dinsdag het bezoek aan de eerste bank. Schoonmoeder had zich – naar eigen zeggen – volledig via internet voorbereid op dit bezoek en het was even wat regelen en klaar. Helaas. Er bleek een heel bureaucratisch proces achter haar plannen te zitten en we misten een heleboel formulieren die we nodig hadden. Bovendien bleek dat er in de administratie van de bank nog een oude kopie van haar (inmiddels verlopen) paspoort te zitten. Dus de boel werd gelijk geblokkeerd. Haar argument, dat zij een nieuw paspoort had, ging niet op. In het systeem stond het oude nog en dat was niet meer geldig. Ze moest nu eerst een scan aanleveren van haar paspoort die in het digitale dossier wordt opgenomen en dan is het goed. De verontwaardiging liep zo hoog op omdat ze niet kon doen wat ze wilde, dat er andere collega’s bijgehaald moesten worden tot en met de filiaal manager. Maar zij waren allen onvermurwbaar. De rekening ging op slot.
Hemelsbreed
Dan maar terug naar het appartement, maar eerst koffie drinken op het terras. Het was toch maar 300 meter lopen, dus we hadden tijd genoeg. Afstand is ook een rekbaar begrip, want na een half uur lopen waren we nog niet terug. De heenreis had ook al langer geduurd, maar dat weten we aan het slechte navigatie-systeem en de onbekendheid met de stad. Later bleek dat het hemelsbreed weliswaar ongeveer 300 meter was, maar dat de werkelijkheid op de grond er iets anders uit zag. Verkeerd begrepen, achteraf.
Luchtweginfectie
Toen werd het avond en toen ging het helemaal mis. Mijn schoonmoeder zag vuurrood (door het zonnetje dachten wij) en begon steeds meer en harder te hoesten. Ziek dus! De volgende ochtend meteen naar de huisarts en we werden weer doorverwezen naar een kliniek, waar luchtweginfectie werd geconstateerd en een dreigende longontsteking. Balen, maar met een tas vol medicijnen zagen we de nabije toekomst weer rooskleurig in.
Ook griep
En toen begonnen wij – mijn vrouw en ik – ons ook wat minder fit te voelen. Koortsig, hoesten, gevoelige huid: ook griep dus. Meestal duurt dat bij mij een dag en dan ben ik er weer vanaf, maar de volgende dag was het niet echt beter. Om een lang verhaal kort te maken: de rest van onze week in Spanje hebben we dus ziek op bed gelegen, alledrie. We wilden wel zo snel mogelijk terug naar Nederland, want er moest gewerkt worden en zo, dus een beetje fit, aan het eind van de week alsnog het vliegtuig in en terug naar Eindhoven.
Niets gezien van Catellón
Die griep heeft ons drie weken ziek gehouden! Drie weken; zo lang ben ik nog nooit ziek geweest. En overduidelijk opgelopen in het volle vliegtuig, waar meerdere mensen zaten te hoesten en te proesten. Van Castellón hebben we – behalve de bank – verder dus ook helemaal niets gezien. De huurauto heeft een week op dezelfde parkeerplaats gestaan, waarbij degene die het fitst was, om de zoveel uur de meter bij mocht gaan vullen. Tevergeefs, want tien minuten te laat en we hadden een boete onder de ruitenwisser liggen.
Zo Spaans
Kortom; in april gaan we het nog een keer proberen, maar dan wel met de juiste papieren. Daarvoor hebben we een erkende vertaler en een stempel van het Spaanse consulaat nodig. Mijn schoonmoeder vindt het allemaal onzin, maar we gaan het toch maar doen. Het is een schat van een mens, maar soms zo Spaans…