Filmrecensie Dolor y Gloria

We kijken naar Antonio Banderas in de rol van Salvador Mallo, een regisseur die over zijn hoogtepunt van succes heen is. Hij kampt met slapeloosheid en ernstige pijnen in zijn lijf, die leiden tot depressies. Hij woont alleen in een mooi appartement; het is duidelijk dat hij altijd goed heeft geboerd. Nu zorgt zijn huishoudster een beetje voor hem in zijn eenzame en pijnlijke bestaan. De semi-autobiografische film, die terecht twee prijzen won op het filmfestival van Cannes, zoomt in op het leven en werk van Salvador Mallo, het alter-ego van de echte regisseur van deze film: Pedro Almodóvar.

We trakteerden onze vaste correspondent Ingrid Smit afgelopen week op de première van Dolor y Gloria in het Amsterdamse Tuschinski theater. Gesponsord door Espanje Magazine werden we in Spaanse stijl ontvangen met een drankje en gitaarmuziek. Mijn vader heeft weleens verteld dat hij vroeger regelmatig naar Tuschinski ging en dat er in het weekend altijd live muziek was in de lobby. Hij heeft het dan over de jaren ’60. Het is het eerste waar ik nostalgisch aan denk, terwijl ik zelf 6 jaar in Amsterdam heb gewoond en hier vele film premières heb bijgewoond.

Heroïne
Terug naar Dolor y Gloria. De film doet me al snel denken aan Carmen y Lola, waar de pijn ook zo voelbaar is door het scherm heen. Salvador Mallo komt weer in contact met Alberto, de hoofdrolspeler uit een van zijn producties van lang geleden. Alberto gebruikt heroïne en zit daardoor al een tijd zonder werk. Salvador wordt ook verleid om één keer heroïne te proberen, omdat zijn pijnen ondraaglijk zijn geworden. Dat bevalt hem wel, want wanneer hij stoned is, zakt hij helemaal in het verleden. Zijn jeugd, die niet makkelijk was vanwege armoede in het streng katholieke Spanje. Hij gaat steeds vaker heroïne gebruiken om zo lekker weg te kunnen zakken en te dromen.

Zijn moeder
De moeder in zijn jeugdherinneringen wordt fantastisch gespeeld door Penélope Cruz. Zo maak je als kijker voortdurend een sprong van het heden naar het verleden van Salvador Mallo. Af en toe schrijft hij nog wat. Alberto ontdekt een toneelscript op Salvadors computer en smeekt hem om het stuk te mogen vertolken. Salvador wil er echter niets van weten, hij mist zijn moeder en mijmert dat hij ondanks zijn grote successen nooit de zoon is geworden die ze voor ogen had. Zijn grote liefde, met wie hij in de jaren 80 een spannend leven leidde in Madrid, komt langs. Ze halen herinneringen op, maar het is niet meer zoals vroeger.

Levensthema’s
In Dolor y Gloria komen veel thema’s aan bod: moeder-zoon relatie, eenzaamheid, liefde, verslaving, pijn en nostalgie. Dagenlang blijft de film me bij, iets wat ik bij Amerikaanse producties vrijwel nooit ervaar. Dat is precies wat me zo aanspreekt aan Spaanse en Franse films: ze gaan soms onder je huid zitten. En toch was het niet loeizwaar of dat je tranen met tuiten huilt, want er zit voldoende humor en luchtigheid in.

Dolor y Gloria is t/m 19 december 2019 te zien in de Nederlandse bioscopen en filmhuizen.
0 thoughts on “Filmrecensie Dolor y Gloria”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *