Herinneringen in Nerja

Door onze correspondent Anna Touw-Smit –
We ontbijten op het terras van
Casa Andalusia in Benajarafe. Het terras is omringd door een mooi aangelegde tuin. Vogels vliegen luid kwetterend rond. Een enorme wilde houtbij zoeft voorbij en duikt in de geurende kamperfoelie. Zijn paarse vleugels gaan zo snel als van een kolibrie terwijl hij de nectar tot zich neemt. Ik mijmer wat als mijn blik getrokken wordt naar de zee. De zee die me altijd rustig maakt. De zilte wind streelt mijn gezicht en de kamperfoelie trakteert me op de heerlijke geuren. Ik adem rustig in en uit. Toch voel ik een ondefinieerbare onrust in me.

Nerja
We besluiten om vandaag naar Nerja te gaan. We dalen af via de kleine kronkelige weggetjes naar de weg langs de zee. Het is een mooie route die we afleggen. Eenmaal in Nerja aangekomen merken we al snel dat we niet de enigen zijn. We rijden door allerlei straatjes op zoek naar een parkeerplek. Dit hebben er meer gedaan, alle plekken zijn bezet. Ineens valt onze blik op een publieke parkeerplaats. Vol goede moed volgen we de borden om vervolgens aan te komen bij een grote parkeerplaats. We lopen richting het Balcón de Europa,genietend van de mooie witte huizen en gezellige straatjes.

Herinneringen
Het komt me bekend voor, 15 jaar geleden ben ik hier ook geweest, samen met mijn gezin en toenmalige schoonouders. Eenmaal aangekomen op het Balcón kijken we onze ogen uit. Wat een prachtige plek. De zee is azuurblauw. Het water kletst tegen de rotsen. Langs deze rotsachtige kust liggen allemaal inhammen met kleine strandjes. Ik kijk in het water en zie een enorme rog zwemmen, zijn lijf lijkt te vervloeien met het water. Wat een schoonheid. Een stukje verleden komt terug als ik kinderen hoor lachen en spelen in het water. Mijn jongens vullen het beeld. Ik zie ze weer gaan door de golven, genietend van het zilte water met zijn heerlijke temperatuur. Allen genietend op het strand in de schaduw van de rotsen. Ik hoor groene parkieten vrolijke berichtjes naar elkaar sturen. Ze duiken door de lucht in groepjes. Ik kom weer in het hier en nu.

Een Spaans jurkje
We lopen door de straatjes en strijken neer bij een gezellig restaurantje met een terras aan de zee. Een heerlijke sangria met een salade van verse zeevruchten worden geserveerd. Hoe fijn wil je het hebben? Na de maaltijd dwalen we weer door de straatjes. Ik kan het niet laten en koop een Spaans jurkje voor onze kleindochter. Even verderop lachen een paar bloemvormige gele oorbellen me toe. Ze gaan met me mee. Dan slenteren we rustig terug naar de auto om naar ons appartement te gaan. Terwijl we naar Benajarafe rijden, gaat de telefoon. Robert, mijn oudste zoon belt. Ik hoor meteen aan zijn stem dat er iets is. Hij vertelt dat oma geen medicatie meer krijgt en dat ze verwachten dat het niet lang meer zal duren. De verbinding is niet zo goed en ook de mevrouw van de routeplanner kwekt er luid doorheen. We spreken af dat we bellen zodra we zijn aangekomen op onze plek.

Vaak in Spanje
We bellen nogmaals met elkaar. Ik hoor dat mijn (ex-)schoonmoeder weer longontsteking heeft. Ze is twee weken geleden opgenomen in een verzorgingshuis. Ik weet dat het goed is, we hebben zoveel besproken samen. Ik ken haar vanaf mijn 16ejaar. We hebben heel veel gemeenschappelijke geschiedenis en veel gezamenlijke vakanties gehad, vaak in Spanje. Ze is de oma van mijn kinderen en de overgrootmoeder van mijn kleindochter. We zijn samen door het leven gegroeid. Voor ik op vakantie ging, ben ik nog bij haar geweest. Heb naast haar gezeten met haar hand in de mijne. Ik streelde haar dunne velletje terwijl ze me voor de zoveelste keer vertelde dat het voor haar niet meer hoeft. Ze heeft er geen zin meer in, het leven is geleefd met alles erop en eraan. Ik liet haar praten en vertelde over Andalusië, er verscheen een lach op haar gezicht. Mooie herinneringen zijn gemaakt. We namen afscheid, nog een laatste blik, nog een laatste kus, dag mam.

Het is goed
Lieve mam, ik gun je rust. Je werk op de aarde is gedaan. Mooie herinneringen zijn gemaakt. Je leeft voort in je kinderen, kleinkinderen en dierbaren. Nu hoop ik dat je je lichaam los kunt laten en vrij als een heel mooie vlinder naar huis kan gaan. We hebben het er vaak over gehad, hoe dat zou zijn. Vrij van zorgen, vrij van pijn. Je hebt er alle vertrouwen in, dat geeft me rust. Wij zullen hier, ieder op zijn eigen manier onze tranen laten.

Wat een heerlijke plek
Genietend van het mooie uitzicht op de zee proost ik op jou en wens je een goede reis naar huis. Nog even het zwembad in. Verkoeld water streelt mijn huid en troost mijn hart. Ik hoor de vogels hun lied zingen terwijl er een hele mooie vlinder voorbijkomt. Wat een heerlijke plek waar we met vriendelijkheid en zorgzaamheid worden omringd. Casa Andalusia, Roland dank je wel. Zo maken we weer mooie herinneringen. We hebben nog drie heerlijke dagen te gaan, morgen naar Frigiliana. Een prachtige plek boven Nerja. Ik heb er zin in.

 

Anna Touw-Smit is psychosociaal therapeut in Nieuwegein. Volg haar op Facebook en lees haar blogs op www.blogzinnig.nl.

1 thought on “Herinneringen in Nerja”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *